Om de term omgekeerde osmose te begrijpen, moeten we terugkijken naar de geschiedenis van osmose in de wetenschap. Het proces osmose kent een lange geschiedenis, maar vanuit wetenschappelijk oogpunt werd het voor het eerst ontdekt in 1748 door Jean-Antoine Nollet. Nollet slaagde erin het osmotische proces na te bootsen met behulp van de varkensblaas als membraan. Daarmee toonde hij aan dat oplosmiddelmoleculen uit water met een lage concentratie opgeloste stoffen door de blaaswand kunnen stromen in een hogere concentratie opgeloste stoffen. Het experiment toonde aan dat een oplosmiddel selectief een semipermeabel membraan kan passeren door middel van natuurlijke osmotische druk en dat het oplosmiddel continu door het celmembraan dringt totdat het een dynamisch evenwicht aan beide zijden van de cel bereikt.
Na de ontdekking van osmose verdween de studie naar dit onderwerp meer dan 200 jaar lang, tot eind jaren 40, toen onderzoekers het onderwerp opnieuw begonnen te overwegen. Deze hernieuwde interesse was gebaseerd op de wens om een manier te vinden om zeewater te filteren of te ontzilten, een doel dat de regering van Kennedy had gesteld om oplossingen te helpen ontwikkelen voor waterschaarste in het land. Twintig jaar later slaagden twee onderzoekers, Sidney Loeb en Srinivasa Sourirajan, erin een functioneel synthetisch RO-membraan te produceren uit een polymeer van celluloseacetaat. In hun tests werd een watermassa met een hoog gehalte aan opgeloste stoffen door het technische membraan geperst, dat fungeerde als een filter dat alleen watermoleculen doorliet en NaCl (zout) en TDS afstootte. Zoet water kon met een behoorlijke snelheid passeren om gezuiverd drinkwater te produceren, en het membraan was effectief duurzaam en kon werken onder normale waterdruk en bedrijfsomstandigheden.
's Werelds eerste commerciële RO-installatie werd gebouwd in Californië met de hulp en leiding van Joseph W. McCutchan en Sidney Loeb. In 1965 trok het pilotprogramma de aandacht van ingenieurs en overheden van over de hele wereld. Deze ongelooflijke droom, dat de mensheid ooit daadwerkelijk zeewater op grote schaal en betaalbaar zou kunnen ontzilten, werd eindelijk werkelijkheid. De vooruitgang nam snel toe toen elders, zoals in La Jolla en Firebaugh in Californië, nieuwe pilotprogramma's ontstonden om verschillende soorten brak en zeewater te testen. De innovaties en ontdekkingen van deze en vele andere betrokkenen zouden membraantechnologie relevant en betaalbaar maken en voordelen opleveren voor de waterkwaliteit in veel zware industrieën.
Tegenwoordig worden omgekeerde osmose- en membraanfiltratie-elementen gebruikt voor duizenden verschillende processen en toepassingen over de hele wereld, en naar verwachting zal deze industrie in de nabije toekomst onverminderd blijven groeien. Nu natuurlijke bronnen van schoon water schaarser worden en de wereldwijde woestijnvorming aanhoudt, leveren grote omgekeerde osmose-verwerkingsinstallaties nu een groot deel van het schone water dat sommige steden en zelfs kleine landen gebruiken. De meeste mensen beseffen het nu nog niet, maar in de nabije toekomst zou schoon water wel eens een van de meest waardevolle hulpbronnen ter wereld kunnen worden. Daarom is omgekeerde osmose-technologie een van de grootste wetenschappelijke prestaties in de menselijke geschiedenis.
Plaatsingstijd: 02-11-2021